انگــــار نــه انگـــــار نــه انگـــــار نــه انـــــگار

     يـک بـــار نـه ده بــــار نـه صـد بـــار کـه بسيار


     بــر مــا تـو وفـــا  کــرده ولــي خيــــر نديــدي

     از جــانـب همسايــه ی ديــــوار بــــه ديــــوار


     مــا ايــل يهــودا و شمــــا يوســف زهــــــــرا

     بــا حيلــه ي اعــداء بــه دل چـــاه گرفتــــــار


     يک عمر چه ديدي؟ چه نديدي؟ چه کشيدي؟

     از ايـن همه بي عـرضه ی بي همّتِ بي عار


     گِــل باد دهــانم، چــه بگـويـم کـــه بگـــويند:

     دست از سر ايــن مردم بي حــوصله بــردار


     آيينــه شکست است، بگـو از چه شده سَلب

     از ديــــده ی آلــوده ی مــا فـــرصت ديـــدار


     « گفتــي کــه بيــاييد ولــي خلــق نشستند »

     آقـــــــا نکــشد منّـــت ايـــن قـــوم طـلبکـــار


     يــک روز مي آيـــي و صدا مي زنـــي، امّـــــا

     مــا نيز همــه خــواب، ولــي خفتــه ي بـيـدار


     اصـلاً  بـــه روي خـــويش نيـــاورده و شــايــد

     انگــــار نــه انگـــــار نــه انگـــــار نــه انـــــگار