اشعار شب چهارم محرم – روضه طفلان حضرت زینب(س)

اشعار شب چهارم محرم  – روضه طفلان حضرت زینب(س) - وحید قاسمی

 

چه وداعی چقدر جانسوز است

کربلا کرب والبکاء شده است

مادری پشت پرده ی خیمه

دست بر دامن دعا شده است

**

گریه های حرم سؤالی شد

راستی بانوی قبیله کجاست

شیرِ مردانِ زینب کبری ....

...کمی آهسته ؛پس عقیله کجاست

**

سخت از پیله خیمه دل کندید

بال پروازتان تَقَلّا کرد

نام زهرا گره گشاتان شد

قسم عشق کار خود را کرد

**

گرگهای گرسنه ی این دشت

در کمینند با خبر باشید

این خلیفه پرستهای حریص

لاله چینند با خبر باشید

**

نوه ی مرتضی شدن جُرم است

خونتان را حلال می بینند

تازه اسلام نابتان را هم

زیر تیغ سؤال میگیرند

**

شعله های نفاق این مردم

از سقیفه زبانه میگیرد

جان زهرا به فکر خود باشید

پهلو ها را نشانه می گیرند

**

خونِ دل روزی علی کردند

پشت پا می زنند این مردم

کوفه را با مدینه فرقی نیست

بی هوا میزنند این مردم

**

کوچه وا میکنند با حیله

کینه فتوای لاله کوبی داد

تجربه گفت:اولین کوچه...

....در مدینه جواب خوبی داد

**

راستی،سمت حرمله نروید

شرح این درد، مو به مو مانده

به خدا حیف چشمهای شماست

چند تیری برای او مانده

 

وحید قاسمی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – روضه طفلان حضرت زینب(س) – احرامیان پور

 

اینان کم از دو لاله احمر که نیستند

از یاوران خوب تو کمتر که نیستند

 

هر چند نور چشم من اما عزیز تر....

....از حنجر بریده اصغر که نیستند

 

هر چند سرو قامت آنها قیامت است

هرگز به دلربایی اکبر که نیستند

 

گیرم شهید گشته ، فدای تو می شوند

در کربلا سیاهی لشگر که نیستند

 

با آنچه مادر از سفر شام گفته بود

در پیج و تاب و حادثه ، بهتر که نسیتند

 

احرامیان پور

 

*****************

 

اشعار شب چهارم محرم الحرام – روضه طفلان حضرت زینب(س)

 

تا هست خدا در دل من کرب و بلا هست

از درد غمت گریه بی چون و چرا هست

 

این دشت زیارتکده ی منظر توست

بی روی تو عالم همه در آتشِ آه ست

 

این قدر نگو یار نمانده ست و غریبم

تا دختر زهرا و ابر مرد خدا هست

 

تو تیغ بده تا که به طوفان غیورم

معلوم شود زینب تو مرده و یا هست

 

از هل مِن پر سوز تو فهمیده دل من

در قافله ی نیزه سواران توجا هست

 

هر هاجر خونین جگری هدیه ای آورد

ای کعبه من حال بگو نوبت ما هست؟

 

تو ناز نفرما که بمیرند به پایت

یک گوشه ی چشمی که کفن پوش دوتا هست

 

من کار به برگشت پسرهام ندارم

خوش هستم از این که دو نفس با تو مرا هست

**

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفاً اطلاع دهید

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم  – روضه طفلان حضرت زینب(س) – حسن لطفی

 

از زبان امام حسین(ع):

 

چگونه آب نگردم کنار پیکرتان

که خیره مانده به چشمم نگاه آخرتان

 

میان هلهله ی قاتلانتان تنها

نشسته ام که بگریم به جسم پرپرتان

 

چه شد که بعد رجزهایتان در این میدان

چه شد که بعد تماشای رزم محشرتان

 

ز داغ این همه دشنه به خویش می پیچید

به زیر آن همه مرکب شکسته شد پرتان

 

شکسته آمدم اینجا شکسته تر شده ام

نشسته ام من شرمنده در برابرتان

 

خدا کند که بگیرند چشم زینب را

که تیغ تیز نبیند به روی حنجرتان

 

میان قافله ی نیزه دارها فردا

خدا کند که نخندد کسی به مادرتان

 

و پیش ناقه ی او در میان شادی ها

خدا کند که نیفتد ز نیزه ها سرتان

 

حسن لطفی

 

*******************

 

اشعار شب چهارم محرم – روضه طفلان حضرت زینب(س) - سعيد توفيقي

 

حضرت عاطفه لطف تو اگر بگذارد

 دل آیــینه ای ام قصــد تقــرب دارد

 آسمانم همه ابری است ، تماشایش کن

 «نه» نگو چون به تلنگر زدنی می بارد

 

حرفم این است که لطمه به غرورم نزنی

دست رد بر جگــر تنگ بلــورم نزنی

 

مهلتی تا که کنــار تو تلالــؤ بکنم

با دل سوخته ات بیعتی از نو بکنم

نذر کردم که به اندازه ی وسعم آقا!

همه هستی خود نذر سر تو بکنم

 

دو پســر نزد تو با چشـــم ترم آوردم

دو جگر گوشه ز جنس جگرم آوردم

 

هر دو بر گوشه ی دامان شما ملتمس اند

بر در خانه ی احساس شما ملتمس اند

در دل کوچکشان عشق شما می جوشد

تا که گردند به قربان شما ملتمس اند

 

هر دوتا شیر مرا با غم تو نوشیدند

از شب پیش برای تو کفن پوشیدند

 

حضرت آینه بگذار سرافراز شوم

در شعاع کرمت بشکُفم و باز شوم

تپش ام کند شده مرحمتی کن آقا!

تا به پایان نرســم بازهم آغاز شوم

 

این حریصان شهادت ز پی نان توأند

هر دو از روز ازل دست به دامان توأند

 

پیش از آنی که بیایند تفأّل زده اند

عطر بر پیرهن و شانه به کاکل زده اند

یک دهه فاطمیه گریه به زهرا کردند

تا که بر دامن تو چنگ توسل زده اند

 

سعيد توفيقي

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم  – روضه طفلان حضرت زینب(س) – وحید قاسمی

 

فتوا

 

 تا صوت قرآن از لب آنها مي آيد

 كفرِ تمام نيزه ها بالا مي آيد

 

 دجال هاي كوفه درحال فرارند

 دارد سپاه زينب كبري مي آيد

 

 سدّ سپاه كفر را درهم شكستند

 تكبيرهاي حضرت سقا مي آيد

 

 انگار كه زخم فدك سر باز كرده

 ازهرطرف فرياد يا زهرا مي آيد

 

 - خون علي گويان عالم را بريزيد-

 اي دشنه ها، تازه ترين فتوا مي آيد

 

 آداب جنگ كربلا مثل مدينه است

 چون ضربه هاشان سمت پهلوها مي آيد

 

 اي نيزه داران، نيزه هاتان را مكوبيد

 روز مبادا،عصرعاشورا مي آيد

 

 خون گلوشان خاك را بي آبرو كرد

 آسيمه سربا طشت خود يحيي مي آيد

 

 اي تيغ هاي كند، با تقسيم سرها

 چيزي از آنها گيرتان آيا مي آيد؟

 

 اين اولين باريست كه از پشت خيمه

 دارد صداي گريه ي آقا مي آيد

 

 زينب بيا از خيمه ها بيرون، كه تنها

 با ديدن تو حال آقا جا مي آيد

 

وحید قاسمی

 

*******************

 

اشعار شب چهارم محرم– روضه طفلان حضرت زینب(س) – وحید قاسمی

 

 مادر شهيد

 

 بغض نگاه خسته تان،اي مسيح من

 مانند سنگ ؛شيشه ي قلب مرا شكست

 دار و ندار زندگيم نذر خنده ات

غصه نخور،كه ارتش زينب هنوز هست

**

 در راه پاسداري آيين كردگار

 عمريست در كنار شما ايستاده ام

 اين بچه هاي دست گلم را زكودكي

 من با وضو و حب شما شير داده ام

**

 سرمست باده هاي طهورايي توأند

 شمشير دست هر دوشان تيز و صيقلي است

 پروانه وار منتظر اذن رفتنند

 رمز شروع حمله شان ذكر يا عليست

**

 اي پادشاه- تا تو رضايت دهي- ببين

 سربند ياعلي به سرخويش بسته اند

 برفوت و فن نيزه و شمشير واقف اند

 چون پاي درس ساقي لشگر نشسته اند

**

 عباس گفته: خواهرمن!مرحبا به تو

 اين مردهاي كوچك تو، شيرشرزه اند

 مبهوت سبك جنگ و رجزهايشان شدم

 شاگردهاي اول پرتاب نيزه اند

**

 گفتم به بچه هاي عزيزم كه تا ابد

غمگين زخم سينه ي يك ياس پرپرم

 تا آخرين نفس به عدو تيغ مي زنيد

 با نيت تلافي سيلي مادرم

**

 در آزمون صبر و محن، مادر شما

 با نمره ي قبولي تان گشت رو سپيد

 در دفتر كرامت من دست حق نوشت

اي دختر شهيد، شدي مادر شهيد

 

وحید قاسمی

 

**********************

 

اشعار ماه محرم - اشعار شب چهارم - حسن لطفی

 

از زبان امام حسین:

 

دوباره در دل من خیمه‌ی عزا نزنید

نمک به زخم من و زخم خیمه‌ها نزنید

 

شکسته‌تر ز منِ پیر دیگر اینجا نیست

مرا زمین زده است اکبرم، شما نزنید

 

برای آنکه نمیرم ز شرم مادرتان

میان این همه لبخند دست و پا نزنید

 

خدا کند که بگوید کسی به قاتلتان

فقط نه اینکه دو بی‌کس، دو تشنه را نزنید

 

که در برابر چشمان مادری تنها

سر دو تازه جوان را به نیزه‌ها نزنید

 

حسن لطفی

 

*******************

 

اشعار ماه محرم - اشعار شب چهارم محرم - روضه طفلان حضرت زینب(س)

 

قامت کمان کند که دو تا تیر آخرش

یک دم سپر شوند برای برادرش

 

خون عقاب در جگر شیرشان پر است

از نسل جعفرند و علی این دو لشکرش

 

این دو ز کودکی فقط آیینه دیده اند

آیینه ای که آه نسازد مکدرش

 

واحیرتا که این دو جوانان زینب اند

یا ایستاده تیر دو سر در برابرش؟

 

با جان و دل دو پاره جگر وقف می کند

یک پاره جای خویش و یکی جای همسرش

 

یک دست,گرم اشک گرفتن ز چشم هاش

مشغول عطر و شانه زدن دست دیگرش

 

چون تکیه گاه اهل حرم بود و کوه صبر

چشمش گدازه ریخت ولی زیر معجرش

 

زینب به پیشواز شهیدان خود نرفت

تا که خدا نکرده مبادا برادرش ...

 

زینب همان شکوه که ناموس غیرت است

زینب که در مدینه قرق بود معبرش

 

زینب همان که فاطمه از هر نظر شده است

از بس که رفته این همه این زن به مادرش

 

زینب همان که زینت بابای خویش بود

در کربلا شدند پسرهاش زیورش

 

گفتند عصر واقعه آزاد شد فرات

وقتی گذشته بود دگر آب از سرش

 

سید حمید رضا برقعی

 

********************

 

اشعار ماه محرم - اشعار شب چهارم محرم - روضه طفلان حضرت زینب(س)

 

همچون غريبه با من دلخسته تا مكن

طفلان خواهرت ز سر خويش وا مكن

 

يكبار مي شود كه فداي غمت شوند

حالا كه وقتش آمده چون و چرا مكن

 

دو نوجوان زينب و اين قتلگاه تو

بي بهره ام ز قافله ي كربلا مكن

 

يك عمر بوده ام همه جا در كنار تو

سهم مرا ز سفره ي سرخت جدا مكن

 

يكبار كار من به تو افتاد يا اخا

رد قسم به عصمت خيرالنساء مكن

اشعار شب چهارم محرم-شهادت طقلان حضرت زينب(س)

اشعار شب چهارم محرم

 

به روی دست دلِ بی قراری آوردم

بغل بغل غزل آه و زاری آوردم

 

برای اینکه به دست آورم دلت آقا

نگاه ملتمس و گریه داری آوردم

 

من این دو حلقه به گوش کفن به تن کرده

به پیشگاه تو با شرمساری آوردم

 

تو را به چادر خاکی مادرت سوگند

قبول کن که به امیدواری آوردم

 

دو پیش مرگ تو را از قبیله ی طاها

در این همایش خون یادگاری آوردم

 

سهیم کن جگرم را به غصه ی فرزند

دو پاره ی جگرم را به یاری آوردم

 

به جنگ این همه لشگر به رمز یا زهرا

ز خیمه لشگر حیدر تباری آوردم

 

همه بضاعت زینب همین دو قربانی ست

برای غربت و آهی که داری آوردم

 

فدایی گلوی اصغرت که می گردند

دو دست بوس تو را بهر کاری آوردم

 

رقیه دلهره دارد ز برق خنجرها

برای دختر تو جان نثاری آوردم

 

برای رفتن تا شهر شام همراهت

ستاره های شب نی سواری آوردم

**

اگرشاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – پروانه نجاتی

 

مادر نشسته سیر تماشایشان کند

هنگام رفتن است مهیّایشان کند

 

عون است یا محمّد؟ فرقی نمی‌کند

در اشک‌های بدرقه پیدایشان کند

 

این سهم زینب است دو توفان دو گردباد

لب‌تشنه‌اند، راهی دریایشان کند

 

او یک زن است و عاطفه دارد عجیب نیست

سیراب بوسه قامت رعنایشان کند

 

آن‌ها پُر از حرارت لبیّک گفتنند

باید سفر به خلوت شیدایشان کند

 

آرام سرمه می‌کشد و شانه می‌زند

تا در کمند عشق فریبایشان کند

 

بر شانه میزند که برو سهم کوچکی ا‌ست

باید نثار غربت مولایشان کند

 

پروانه نجاتی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – سید محمد جواد شرافت

 

دویده ایم که همراه کاروان باشیم

رسیده ایم که در جمع عاشقان باشیم

 

به شوق اوج گرفتن ستاره آمده ایم

که خاکبوس قدم های آسمان باشیم

 

شما و این همه غربت، چگونه جان ندهیم؟

خدا کند که سزاوار بذل جان باشیم

 

دو چشم حضرت مادر دو چشمه باران است

چگونه شاهد این درد بی کران باشیم؟

 

دویده در رگ ما خون جعفر طیّار

زمان آن شده تا عرش پر زنان باشیم

 

دو بال سبز پریدن به اذن دست شماست

اگر اجازه دهید از پرندگان باشیم

 

دو نوجوان فدایی، دو نوجوان شهید

همان که آرزوی مادر است، آن باشیم

 

سیدمحمدجواد شرافت

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم – جواد حیدری

 

از جنس غیرت

 

کودکانی عاشق و دلداده پروردم حسین

تا جوان گشتند قربان تو آوردم حسین

 

شیرشان دادم که شیر کربلای تو شدند

هر دو را نذر علی اکبرت کردم حسین

 

گرچه ناقابل ترین هدیه، دو طفل زینبند

اذن تو درمان بود بر قلب پر دردم حسین

 

داغ این دو پیش مظلومی تو هیچ است، هیچ

من پریشان تو بین قوم نامردم حسین

 

کودکانم جای خود گر رخصتی بر من دهی

سینه و پهلو سپر دور تو می گردم حسین

 

غیرت این دو ز جنس غیرت سقّای توست

هر دو را رزمنده ی راه تو پروردم حسین

 

در وجود این دو صبر و طاقت این درد نیست

بنگرند از کینه نیلی، چهره ی زردم حسین

 

جواد حیدری

برگرفته از وبلاگ امام رئوف

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – علی اکبر لطیفیان

 

اي فداي دلِ منوّرتان

اي به قربان چشم كوثرتان

 

واي بر حال جبرئيل، اورا

گر برانيد ، روزي از درتان

 

تو سليمان و موري آمده است

تا مشرّف شود به محضرتان

 

من كيم؟دوره گردِ چشمانت

زينبم من همان كبوترتان

 

كودكانم چه ارزشي دارند؟

جانِ عالم، تصدق سرتان

 

كرده ام يا اخا دو آئينه

نذر چشم علي اصغرتان

 

ظهر ديدي چگونه خوش بودند

در صفوف نماز آخرتان

 

به اميدي بزرگشان كردم

تا به دستم شوند ، پرپرتان

 

گر بگويي بمير ، ميميرند

دست بر سينه اند و نوكرتان

 

پاي تفسير ، شيرشان دادم

پاي تفسير ِگريه آورتان

 

پاي تفسير سوره ي مريم

سوره ي زخمهاي پيكرتان

 

تا كه راضي شوي و اذن دهي

پر بگيرند در برابرتان

 

يادشان داده ام، قسم بدهند

بر ضريح كبود مادرتان

 

بگذار اينكه ذبحشان سازم

پاي رگهاي سرخ حنجرتان

 

علي اكبر لطيفيان

برگرفته از وبلاگ من غلام قمرم

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – محسن مهدوی

 

امتحان

 

رسيده نوبتمان ، بايد امتحان بدهيم

خدا كند بگذارد خودی نشان بدهيم

 

رسيده وقت نماز رشادت و مردی

نمی شود كه من و تو فقط اذان بدهيم

 

اگر كه داد دوباره جواب سر بالا

بگو چگونه جوابی به اين و آن بدهيم ؟

 

بيا كه عهد ببنديم و قول مردانه…

…به هم دهيم كه قبل از حسين ، جان بدهيم

 

به حاجت دل خود می رسيم اگر او را

قسم به پهلوی بانوی قد كمان بدهيم

 

بخند و غصه نخور ، چون به قلبم افتاده

اجازه می دهد آخر خودی نشان بدهيم

 

محسن مهدوی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم –  علی اکبر لطیفیان

 

تن من را به هواي تو شدن ریخته اند

علی و فاطمه در این دو بدن ریخته اند

جلوه واحده را بین دو تن ریخته اند

این حسینی است که در غالب من ریخته اند

 

ما دو تا آینه روبروي یکدگریم

محو خویشیم اگر محو روي یکدگریم

 

اي به قربان تو و پیکر تو پیکرها

اي به قربان موي خاکی تو معجرها

امر کن تا که بیفتند بپایت سرها

آه در گریه نبینند تو را خواهرها

 

از چه یا فاطمه یا فاطمه بر لب داري

مگر از یاد تو رفته است که زینب داري

 

حاضرم دست به گیسو بزنم- رد نکنی

خیمه را با مژه جارو بزنم- رد نکنی

حرف از سینه و پهلو بزنم- رد نکنی

شد که یک بار به تو رو بزنم- رد نکنی؟!

 

تن تو گر که بیفتد تن من می افتد

تو اگر جان بدهی گردن من می افتد

 

دلم آشفته و حیران شد و...حرفی نزدم

نوبت رفتن یاران شد و...حرفی نزدم

اکبرت راهی میدان شد و...حرفی نزدم

در حرم تشنه فراوان شد و...حرفی نزدم

 

بگذار این پسران نیز به دردي بخورند

این دو تا شیر جوان نیز به دردي بخورند

 

نذر خون جگرت باد ،جگر داشتنم

سپرسینه ي تو سینه سپر داشتنم

خاك پاي پسران تو پسر داشتنم

سر به زیرم مکن اي شاه به سر داشتنم

 

سر که زیر قدم یار نباشد سر نیست

خواهري که به فدایت نشود خواهر نیست

 

راضی ام این دو گلم پرپر تو برگردند

به حرم بر روي بال و پر تو برگردند

له شده مثل علی اکبر تو برگردند

دست خالی اگر از محضر تو برگردند...

 

...دستمال پدرم را به سرم می بندم

وسط معرکه چادر ،کمرم می بندم

 

تو گرفتاري و من از تو گرفتارترم

تو خریداري و من از تو خریدارترم

من که از نرگس چشمان تو بیمارترم

بخدا از همه غیر از تو جگردار ترم

 

امتحان کن که ببینی چقدر حساسم

بخداوندقسم شیرتر از عباسم

 

بگذارم بروي،باز شود حنجرتو

یا به دست لبه اي کُند بیفتد ،سر تو

جان انگشت تو افتد پی انگشترتو

می شودجان خودت گفت به من خواهرتو؟

 

طاقتم نیست ببینم جگرت می ریزد

ذره ذره به روي نیزه سرت می ریزد

 

علی اکبر لطیفیان

برگرفته از وبلاگ مشق هیئت

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – محسن مهدوی

 

کاش مشمول دعاهای پیمبر بشویم

باز هم باعث خشنودی مادر بشویم

 

نکند دیر شود لحظه پرواز از خاک

کاش ما هم بپریم و دو کبوتر بشویم

 

پس بگیرید زما منصب سرداری را

قصدمان است در این معرکه بی سر بشویم

 

آبرویی که خدا داده به ما می ریزد

اگر از قافله جا مانده و آخر بشویم

 

ما نداریم بهایی مگر از لطف خدا

پیش مرگان علی اکبر و اصغر بشویم

 

قدر یک پلک زدن مانده که در عرش خدا

زائر فاطمه و ساقی کوثر بشویم

 

محسن مهدوی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – وحید قاسمی

 

تا صوت قرآن از لب آنها مي آيد

كفر تمام نيزه ها بالا مي آيد

 

دجال هاي كوفه درحال فرارند

دارد سپاه زينب كبري مي آيد

 

سد سپاه كفر را درهم شكستند

تكبيرهاي حضرت سقا مي آيد

 

انگار كه زخم فدك سر باز كرده

ازهرطرف فرياد يا زهرا مي آيد

 

"خون علي گويان عالم را بريزيد"

اي دشنه ها، تازه ترين فتوا مي آيد

 

آداب جنگ كربلا مثل مدينه است

چون ضربه هاشان سمت پهلوها مي آيد

 

اي نيزه داران، نيزه هاتان را مكوبيد

روز مبادا،عصرعاشورا مي آيد

 

خون گلوشان خاك را بي آبرو كرد

آسيمه سربا طشت خود يحيي مي آيد

 

اي تيغ هاي كند، با تقسيم سرها

چيزي از آنها گيرتان آيا مي آيد!

 

اين اولين باريست كه از پشت خيمه

دارد صداي گريه ي آقا مي آيد

 

زينب بيا از خيمه ها بيرون، كه تنها

با ديدن تو حال آقا جا مي آيد

 

وحید قاسمی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – علی اکبر لطیفیان

 

هجران گرفته دور وبرم را برای چه؟

خون می کنی دو چشم ترم را برای چه؟

 

وقتی قرار نیست کبوتر کنی مرا

بخشیده اند بال و پرم را برای چه؟

 

گر نیستی غریب،مگو پس انا الغریب

صد پاره می کنی جگرم را برای چه ؟

 

دارد سرت برای چه آماده می شود

پس آفریده اند سرم را برای چه؟

 

زحمت کشیده ام که چنین قد کشیده اند

بر باد می دهی ثمرم را برای چه؟

 

من التماس می کنم و تفره می روی

شاید عوض کنی نظرم را برای چه؟

 

از مثل تو کریم توقع نداشتم

اصلا گذاشتند کرم را برای چه؟

 

باشد نمی روند ولی جان من! بگو

آورده ام دو تا پسرم را برای چه؟

 

علی اکبر لطیفیان

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – حامد خاکی

 

اگر که درد تو در ناله ام اثر دارد

و گر که از دل من روح تو خبر دارد

 

مزن به سینه ی من دست رد، نباید دید

برادری به دلش این همه شرر دارد

 

اگر چه خواهر تو بی بضاعت است اما

ببین میان بساطش دو تا پسر دارد

 

یکی برای رسیدن به اکبر و قاسم

که شوق و شور پریدن به بال و پر دارد

 

که دیگری که امید دلش به اذن شماست

که ذره ای غمت از روی سینه بر دارد

 

و من تعجب از این می کنم، نمی دانم

برادرم به زبان نه چرا دگر دارد

 

برای نجمه و لیلا اگر نیاوردی

همین که نوبت من شد هزار اگر دارد؟

 

حلالشان شده شیرم که خونشان ریزد

به پای خون خدا پس نگو خطر دارد

 

حامد خاکی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – یوسف رحیمی

 

روز اول چه خوب يادم هست

سهم من بي تو بيقراري بود

عيد من ديدن نگاه تو

دوري‌ات اوج سوگواري بود

**

بي تو جنت براي من دوزخ

روز روشن براي من شب بود

تا هميشه کنار تو بودن

همه‌ي آرزوي زينب بود

**

 لحظه لحظه دلم گره مي‌خورد

به ضريح مجعّد مويت

دل من را به باد مي دادي

مي گشودي گره ز گيسويت

**

 ولي اين روزها چه دلگير است

چقدر اين زمانه بد تا کرد

آنقدر بي کسي و غربت داشت

تا که ما را به کربلا آورد

**

کربلا کربلا پريشاني

غربت از چشم هات مي بارد

ندبه ندبه فراق و دلتنگي

از غروب نگات مي بارد

**

دست من خالي است اما باز

دو فدايي برايت آوردم

از منا تا منا دو حاجيِّ

کربلايي برايت آوردم

**

رد مکن هديه هاي خواهر را

گرچه ناقابلند، ناچيزند

سپر کوچکي مقابل تو

در هجوم کبود پائيزند

**

 با ولاي تو پروريدمشان

درس آموز مکتبت هستند

عاشق جانفشاني اند آقا

پيشکش هاي زينبت هستند

**

هر دو با شور حيدري امروز

از تو إذن قتال مي خواهند

خون جعفر ميان رگ هاشان

اين دو عاشق، دو بال مي خواهند

**

گره از ابروان خورشيد و

گره از کار ماه وا مي شد

چشم هاي حسين راضي شد

نذر زينب دگر ادا مي شد

**

بين خيمه نشسته بود اما

در دلش اضطراب و ولوله بود

پرده‌ي خيمه را که بالا زد

دو گل و يک سپاه حرمله بود

**

دو فدايي، دو تا ذبيح الله

که به سوي مناي خون رفتند

در طواف سنان و سر نيزه

تا دل کربلاي خون رفتند

**

ديد از بين خيمه، جان هايش

دلشان را به آسمان دادند

سر سپردند در هواي حسين

چقَدَر عاشقانه جان دادند

**

دلش از درد و غم لبالب بود

شاهدش ديده هاي پر ابرش

بر دلش داغ دو جگر گوشه

عقل مبهوت مانده از صبرش

**

ديد پرپر شدند، اما باز

جز تب بندگي عشق نداشت

پاي از خيمه ها برون ننهاد

تاب شرمندگي عشق نداشت

**

اين همه جانفشاني و ايثار

خط اول ز شرح مطلب بود

کربلا ـ کوفه ، شام تا يثرب

سِرّي از معجزات زينب بود

 

یوسف رحیمی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – علی اکبر لطیفیان

 

بهترین بنده ی خدا زینب

هل اتی زینب ، انمّا زینب

ریشه ی صبر انبیا زینب

زینبا زینبا و یا زینب

 

بانی روضه های غم زینب

تا ابد مبتلای غم زینب

 

گفت ای مصطفای عاشورا

ای فدای تو زینب کبری

تو علی هستی و منم زهرا

پس فدای تمام پهلوها

 

سر خواهر فدای این سر تو

همه ی ما فدای اکبر تو

 

گفت ای شاه ما اجازه بده

حضرت کربلا اجازه بده

جان این بجه ها اجازه بده

جان زهرا اجازه بده

 

قبل از آنکه سر تو را ببرند

این سر خواهر تو راببرند

 

من هوای تو را به سر دارم

به هوای تو بال و پر دارم

از غریبی تو خبر دارم

دو پسر نه ، دو تا سپر دارم

 

زحمتم را بیا به باد مده

اشتیاق مرا به باد مده

 

در دل خیمه خسته اند این دو

سر راهت نشسته اند این دو

دل به لطف تو بسته اند این دو

با بزرگان نشسته اند این دو

 

این دو با یار تو بزرگ شده اند

با علمدار تو بزرگ شده اند

 

در کرم سائلی به دست آور

زین دو تا حاصلی به دست آور

سپر قابلی به دست آور

تا توانی دلی به دست آور

 

دل شکستن هنر نمی باشد

نظرت هم اگر نمی باشد

 

ای فدایت تمامی سرها

سر چه باشد به پای دلبرها

از چه در اشتیاق خواهر ها

تو نظر می کنی به دیگرها

 

آخرش یا اجازه می گیرم

یا همین کنج خیمه می میرم

 

ای برادر اشاره ای فرما

ذوقشان را نظاره ای فرما

رد مکن راه چاره ای فرما

لااقل استخاره ای فرما

 

شاید این بچه های من بروند

شاید این دو به جای من بروند

 

زار و گریان مکن مرا جانا

ردّ احسان مکن مرا جانا

مو پریشان مکن مرا جانا

باز طوفان مکن مرا جانا

 

ورنه نیزه به دست می گیرم

جان هر آنچه هست می گیرم

 

تو اگر مبتلا شوی چه کنم ؟

پیش چشمم فدا شوی چه کنم ؟

پیش من سر جدا شوی چه کنم ؟

کشته ی زیر پا شوی چه کنم؟

 

وای اگر حنجرت شکسته شود

پیش من پیکرت شکسته شود

 

علی اکبر لطیفیان

اشعار شب چهارم محرم - شهاد طفلان حضرت زینب(س)

 

اشعار شب چهارم محرم

 

ای سالها کنار من و آشنای من

هستم برای تو ،تو هستی برای من

 

این سرزمین که قتلگه ما دو تا شده

هم کربلای توست وَ هم کربلای من

 

مهریه ی عروسی من دیدن تو بود

ای آشنای من همه در لحظه های من

 

نجمه دو تا پسر ، تو دو تا ؛ ای برادرم

حالا رسیده است زمان دو تای من

 

بد کردم ای برادر من خواهرت شدم؟

این رسم ها نبود به جای وفای من

 

تقصیر من که نیست ؛دلم شور میزند

بگذار لحظه ای تو خودت را به جای من

 

دل دل نکن اجازه بده جعفرت شوند

دیدی اگر ظهور نکردند به پای من

 

بگذار آخر عمری نذر من ادا شود

باید خلاصه یک نفر اینجا فدا شود

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم

 

خوب میدانم اینجا از کسی سر نیستند

چشم در راه محبت های مادر نیستند

 

سخت شرمنده ست زینب از حسین خویش که

با علی ها ،هدیه های او برابر نیستند

 

وقت تزیین کردن عون و محمد با زره

از صمیم قلب خوشحال است ،دختر نیستند

 

مادری در خیمه اش میداد دلداری به خویش :

بچه های من که رعناتر از اکبر نیستند

 

بچه های من اگر لب تشنه هم جان می دهند

هر دو تا هم تشنه تر از حلق اصغر نیستند

 

تا که آرامش بگیرد بارها با خویش گفت:

پیش عباس و حسین ،اینها برادر نیستند

 

چون رباب و نجمه ،نه ؛خاموش ماند و گفت که

 با حسین ابن علی آنها که خواهر نیستند

 

تا فقط خواهر شود در کربلا این بار گفت:

بچه های من خدا را شکر ؛دیگر نیستند

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم – رضا دین پرور

 

حرم امن نگاه تو که باشد بهتر

گِله از چشم سیاه تو که باشد بهتر

 

زندگی بی تو اگر هست خدایی ننگ است

مرگ در خِیل سپاه تو که باشد بهتر

 

سایه ات تا که بماند به سر اهل حرم

نعش ها بر سر راه تو که باشد بهتر

 

کفن ماست دو تا برگ برات جنت

پای این برگه گواه تو که باشد بهتر

 

دو قمر از سحر خانه ی زینب هستیم

ما دو تا شیر نر از خانه ی زینب هستیم

 

سر زلف تو سلامت ،سر ما رفته به باد

مادر ما به جز عشقت که به ما یاد نداد

 

از ازل دست تمنای دو عاشق پیشه

پای شش گوشه ی آن قلب رحیمت افتاد

 

به نخ معجر زینب به نخ چادر او

میدهد چشم تو آخر به دل ما ،مراد

 

احتیاطا که به انگور لبت دست زدیم

سفره ای پهن شد از این هوس مادر زاد

 

حکم شد تا که علی اکبر زینب باشیم

مرهم زخم دل مضطر زینب باشیم

 

سر چه خوب است که در پات سر نیزه شود

بدنی زود تر از تو سپر نیزه شود

 

مثل آن لحظه ی تاریخی اربا اربا

وا شود راه و تماشا ،گذر نیزه شود

 

بین هرچیز که فکرش به سر دشمن هست

به قد و قامت مان تا به کمر نیزه شود

 

شاخه ی ادعیه ی مادرمان از طوبی ست

آرزو کرده تن ما شجر نیزه شود

 

سفره ی نذر ابالفضل ادا خواهد شد

حاجت عمه ی سادات ادا خواهد شد

 

رضا دین پرور

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم – مجتبی حاذق

 

برگرد سمت خیمه ها … تنهای تنها

من بی تو خواهم مرد ای آقای تنها

 

آماده کردم هرچه باشد را برایت

آورده ام عون و محمد را برایت

 

حالا که پر ، وا می کنند آقا نگو نه

آقا بزرگی کن بیا ،حالا نگو نه

 

راضی نشو با گریه برگردند خیمه

هرآنچه می خواهی بگو اما نگو نه

 

من یادشان دادم که پیش تو بگویند:

دایی به جان مادرت زهرا … نگو نه

 

حالا رها هستند و میدان روبروشان

پای رکاب تو شهادت آرزوشان

 

آن طور تربیت شدند اینها که بی تو

پایین نخواهد رفت آبی از گلوشان

 

خونی که جاری می شود از جسم آنها

در بین مقتل می شود آب وضوشان

 

دل کنده ام از دسته گلهایم برادر

حالا چنان کوهی سر پایم برادر

 

پنهان نگشتم تا که اشکم را نبینی

همواره با این اشک پیدایم برادر

 

تا که خجالت را نبینم در نگاهت

از خیمه ام بیرون نمی آیم برادر

 

مجتبی حاذق

برگرفته از سایت هیئت ثارالله رشت

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم – سعید پاشازاده

 

دو تا نهال دو تا سرو ایستاده شدند

دو خوشه ی نرسیده دو جام باده شدند

 

مقام زینب کبری ببین که این دو پسر

فقط به خاطر مادر امامزاده شدند

 

تمام آبروی باغبان همین دو گلند

که در حفاظت از باغ استفاده شدند

 

به داست دایی اگر چه سوار اسب شدند

به دست نیزه و شمشیرها پیاده شدند

 

کنار اکبر و قاسم میان دارالحرب

دو طفل باعث تکمیل خانواده شدند

 

پیام غربت زینب شدند آن روزی

که سربریده نه چون نامه سرگشاده شدند

 

اگر چه سوم شعبان نشد محرم شد

به وقتش این دو به ارباب هدیه داده شدند

 

حلال زاده به دائیش می رود آخر

غریب وار اسیر حرام زاده شدند

 

سعید پاشازاده

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم – مسعود اصلانی

 

ای برادر بگو چکارکنم

ناله از بی کسی خود نزنی

می شود تاکه زنده ام اینقدر

حرف دل واپسی نزنی

**

من نمردم که ایستاده ای و

مثل ابر بهاری می باری

همه رفتند با اجازه ی تو

تو نگفتی که خواهری داری

**

بعد پنجاه سال خواهر تو

آمده حرف آبرو بزند

به امید اجازه دادن تو

آمده زینبت که رو بزند

**

بچه ها بین خیمه منتظرند

و به دست خودم کفن شده اند

خون شیر است در رگ آن ها

هر دوتا هدیه های من شده اند

**

نا امیدم نکن برادر جان

چادر مادرم که یادت هست

قسمش را که رد نخواهی کرد

  آتش و معجرم که یادت هست

**

مادرم پشت در که یادت هست

هیزم و کوچه ها که یادت هست

به روی چادرش برادر جان

وای من رد پا که یادت هست

**

پس قسم می دهم اجازه بده

بچه هایم به پات سر بدهند

بچه هایم کمند می شد کاش

خواهرانت برات سر بدهند

**

گفته ام با نبردشان من را

پیش چشم تو روسپید کنند

مثل لیلا و نجمه زینب را

بروند مادر شهید کنند

**

دوست دارم که پای غربت تو

زیر شمشیردست وپا بزنند

مویشان را کسی به پنجه گرفت

جای مادر تو را صدا بزنند

**

ای برادر نگاه خواهم کرد

که خدایی شیره خواره شوند

با سر داس و نیزه وشمشیر

لحظه ای که پاره پاره شوند

**

این همه نیزه آمده اما

بدترین نیزه نیزه کوفه است

دلم از کوفه زخم ها دارد

کوفه عهد و وفاش معروف است

 

مسعود اصلانی

 

*********************

 

اشعار شب چهارم محرم – محسن ناصحی

 

نه به اندازۀ علی اکبر

ولی آن قدرها جگر داریم

تو به روی خودت نیاوردی

ما که از قلب تو خبر داریم

**

به همین ذکر یا علی، مادر

که نوشتیم روی پیشانی

همۀ آرزوی مان این است

بر تن ما کفن بپوشانی

**

 تو به خیمه بمان مراقب باش

داییِ ما غم تو را نخورد

آن قدر غُصه خورده، حداقل

غُصۀ ماتم تو را نخورد

**

دو برادر کنار هم بهتر

می توانند یاورش باشند

می توانند در مقابل سنگ

روی نی حامیِ سرش باشند

**

 آن قدر تیر و نیزه می بارد

خم به ابرویمان نیاوردیم

مادرم! تو دعا کن آخر کار

لا اقل تکه تکه برگردیم

 

محسن ناصحی

برگرفته از وبلاگ حسینیه

 

**********************

 

اشعار شب چهارم محرم

 

دیروز نه امروز نه فردا همیشه

عاشق شدن از روز اوّل تا همیشه

من با توام با درد تو تنها همیشه

هر جا که باشی با شُمام اینجا همیشه

 

عاشق شدن یعنی همین شیدا شدن ها

بر نیمه ی مجنون خود لیلا شدن ها

 

می میرم از این داغِ جانکاهی که داری

بندِ دلم پاره شد از آهی که داری

تا روی نیزه میروی راهی که داری

در عمق گودال است آن شاهی که داری

 

ای سایه ام روز تلافی است امروز

در خیمه ی من هم کلافی است امروز

 

این دو غزال افتاده در دام تو هستند

تکبیر گوی قبله ی نام تو هستند

سرمست آب و دانه ی نام تو هستند

یعنی که خواهرزاده ی جام تو هستند

 

اینها که پای مکتب من رشد کردند

از نسل طوفان بوده و مَرد نبردند

 

بگذار سیراب، از نیل تو باشند

قربانی آیات ترتیل تو باشند

ای کعبه ام بگذار در ایل تو باشند

این بچّه های من اَبابیل تو باشند

 

من باشم و آن وقت تو از پا بیفتی

در زیر تیغ و نیزه ها تنها بیفتی

 

هرگز نبینم حزن غُربت در گلویت

باشد نصیب من همه درد و بلایت

سرمایه ای دارم که می ریزم به پایت

این بچّه های من فدای بچّه هایت

 

در پایت افتاده دلم را می پسندی؟

یا هدیه ی ناقابلم را می پسندی؟

 

این ها نشان از جعفر طیّار دارند

از زندگی در زیر ظلمت آه دارند

با عشق سوزان تو تنها کار دارند

تیغ دوسر بوده دمی خونبار دارند

 

این دو، دو شیر بیشه های ذوالفقارند

با نعره هاشان کلّ لشکر تار و مارند

 

ماندم در این خیمه که شرمت پا نگیرد

در قلب تو کوه خجالت جا نگیرد

یک لحظه غم چشم تو را آقا نگیرد

اصلاً خدای تو، تو را از ما نگیرد

 

ای من فدای آیه آیه آیه ی تو

روی سر زینب بماند سایه ی تو

 

این ها فدای تار موی اصغر تو

هر دو بلا گردانِ جانِ دختر تو

هستند رزم آمیز میرِ لشکر تو

بر نِی ببینم راس شان دور سرِ تو

 

طاقت ندارند اینکه در خیمه نشینند

با دست بسته مادر خود را ببینند

 

اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

اشعار شب چهارم محرم - روضه طفلان حضرت زینب(س)

اشعار شب چهارم محرم - روضه طفلان حضرت زینب(س) - علیرضا وفایی

 

 

 

رو سفیدم میکنند و فخر مادر میشوند

 

نو جوان هایم سپرهای برادر میشوند

 

 

 

این پسرها پیشکش های من وعبدلله اند

 

صحبت جنگ وجدل باشد قلندر میشوند

 

 

 

آینه انگار پیش مرتضی بگذاشتند

 

هیبت جنگی که میگیرند حیدر میشوند

 

 

 

دست برشمشیر میگیرند طوفان میکنند

 

یک تنه قطعاً حریف چند لشگر میشوند

 

 

 

خون قتال العرب جاریست در رگ هایشان

 

قابض الارواح کوفی های کافر میشوند

 

 

 

بوی زهرا میدهد پهلوی آقازاده ها…

 

چونکه بایک واسطه فرزندکوثر میشوند

 

 

 

زیر نیزه یاد غمهای مدینه میکنند

 

گریه کن های جوانمرگی مادر میشوند

 

 

 

هر چه باشد هردو خواهرزاده های محسن اند

 

منتقم های شهید ضربه ی در میشوند

 

 

 

اکبر تو ارباً اربا شد ولی شکر خدا

 

دست گل هایم پس از او زود پرپر میشوند

 

 

 

علیرضا وفایی

 

برگرفته از سایت حدیث اشک

 

********************

 

 

اشعار شب چهارم محرم –  امیر حسام یوسفی

 

این دو سرباز به قربان اباعبدالله

 نذری گریه ی پنهان اباعبدلله

 

دائما بر لبشان بود که جان و تنمان

به فدای لب عطشان ابا عبدالله

 

کوه صبر است که تبریک به زینب گفته

 مانده ام در کف ایمان اباعبد الله

 

نکند پشت به اولاد حسین ابن علی

 هرکسی خورده کمی نان ابا عبد الله

 

اشک من شور حسینی است، نمک خورده اوست

 پر ز عشق است نمکدان ابا عبد الله

 

اولین کوچه گذر گاه حسن بود ولی

 نرسیدست به میدان ابا عبد الله

 

کرمش دست مرا تا به ابد میگیرد

 من به قربان دو دستان اباعبدالله

 

ذره هستیم ولی فخر به عالم کردیم

 گرد و خاکیم به دامان اباعبدالله

 

من نباشم که ببینم تک و تنها شده ای

 شده‌ام زار و پریشان اباعبدالله

 

رو سپیدم کن و این دسته گلم را بپذیر

 نظری کن به دلم،جان اباعبدالله

 

این دو اسماعیل را از خواهر خود کن قبول

 تا شوند اینجا بقربان اباعبدالله

 

جزئی از کرببلا ٬قسمتی از من هستند

 غزل کوچک دیوان اباعبدالله

 

مژده ای میرسد آخر به همه مشتاقان

 که محرم همه مهمان اباعبدالله

 

شیعه برپا، همگی منتظر دستوریم

 همگی گوش به فرمان ابا عبد الله

 

ایها الناس بدانید که این دایی ما

 شیر مردی است به عنوان ابا عبدالله

 

نوکری روز قیامت سر بالا دارد

 که شده بی سرو سامان اباعبدالله

 

نه فقط جان دو طفلان عقيله بلكه

 جان عالم سر پيمان اباعبدالله

 

من مسلمان شده ی دست امام حسنم

  مانده ام همچون مسلمان ابا عبد الله

 

امیرحسام یوسفی

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم –  مهدی مقیمی

 

بعد از علی اکبر عوض شد کربلایت

حتی عوض شد ناله هایت گریه هایت

 

غیر از زمانی که رقیه پیشت آمد

کمتر شنید اهل حرم حتی صدایت

 

دیدی سکوت تو حرم را زیر و رو کرد

دایی مگر مُردند خواهر زاده هایت

 

اصلا خدا ما را برایت آفریده

تا که کند ما را فدایت خاک پایت

 

مادر درون خیمۀ خود بغض کرده

می ترسد اینکه رد کنی ما را ، فدایت

 

زهرا به استقبال ما می آید امروز

به شرط اینکه پشت ما باشد دعایت

 

وقتی بنا باشد اسیر شمر باشیم

بهتر همان که جان دهیم اینجا برایت

 

حج تو با قربانی ما عاشقانه است

ما را پذیرا باش مولا در منایت

 

دایی حسین انگار دیگر مهلتی نیست

دیدار بعدی روی نیزه در هوایت

 

مهدی مقیمی

برگرفته از وبلاگ حسینیه

 

********************

 

اشعار شب چهارم محرم –  سید پوریا هاشمی

 

آخر خودت بگو چقدر ربنا کنم؟

باچشمهای خیس خدا یاخدا کنم؟

 

وقتی که بی کسی به سراغ تو آمده

در خیمه ام نشینم و دائم دعا کنم

 

درد غریبی تو به جانم شرر زده

این درد را بگو که چگونه دوا کنم؟

 

پنجاه سال از تو خجالت کشیده ام

وقتش رسیده دین خودم را ادا کنم

 

خواهر بلاکش غم و درد برادر است

باید برای تو در سپر دست و پا کنم

 

امروز اگر برای تو از این دو نگذرم

فردا چگونه رو به سوی مصطفی کنم؟

 

شاگرد مادرم که برای امام سوخت

وقتش رسیده است به او اقتدا کنم

 

روح و روان من جگرم را قبول کن

لطفی نما دو تاج سرم را قبول کن

 

سربازهای خواهرت آماده اند اخا

بنگر چگونه پای تو افتاده اند اخا

 

هرچند کوچکند ولی مرد جنگی اند

هرچند کوچک اند علی زاده اند اخا

 

در اضطراب رد شدن از جانب تواند

از دیشب است که سر سجاده اند اخا

 

از من اسیر عشق شدن ارث برده اند

هستند چون اسیر تو آزاده اند اخا

 

وسع کم مرا به بزرگی خود ببخش

این دو برای پیشکشی مانده اند اخا

 

دیگر نگو دو خوشه انگور زینب اند

دیگر رسیده اند دگر باده اند اخا

 

ایراد سن و سال نگیر از دو غنچه ام

وقتی قسم به فاطمه ات داده اند اخا

 

رحمی نما به سوز دل و گریه هایشان

دارو ندار من پدری کن برایشان

 

دارند میروند تو حسرت نکش فقط

جانم فدات بار مصیبت نکش فقط

 

نذر من است پای تو ارباترین شوند

از نیزه دار و حرمله منت نکش فقط

 

حلا که دین من به تو قدری ادا شده

حرفی وسط ز عمق جنایت نکش فقط

 

آرام باش بر سر بالینشان حسین

تو پای از رکاب به سرعت نکش فقط

 

من راضیم در شاخه گلم را نیاوری

باکام تشنه اینهمه زحمت نکش فقط

 

درخیمه مانده ام که نبینی غم مرا

آقای خوب من تو خجالت نکش فقط

 

مردی نمانده غصه نخور زینبت که هست

جانم فدات ناله غربت نکش فقط

 

مویم سفید شد به تماشای عشق تو

من مادر شهید شدم پای عشق تو

 

سيد پوريا هاشمي